We voelen ons steeds eenzamer mijn smaakmaakster en ik. Samen eenzaam. We zijn weer een tijdzone verder van onze vertrouwde omgeving maar het werkelijke tijdsverschil is veel groter. Soms voelt het alsof jullie kant van de wereld twee keer zo snel draait. En wat we ook proberen we kunnen het niet bijhouden.
Marieke d’r school staat op zijn kop vanwege een financiele crisis, het hele land staat op zijn kop door een financiele crisis (een vriend van me schreef: ‘en je dacht dat jij in een derde wereld land zat.’) We doen ons best het te begrijpen, om mee te leven. Maar de enige financiele crisis die wij hebben is de vraag of we de goedkopere frisbee pakken of de duurdere beachballset. Uiteindelijk is het beide geworden toen het beachballstetje het naar dag 1 al begaf, we zouden een slechte Wouter Bos zijn.
Obama is president geworden. Dat kregen we wel mee, zij het tussen neus en lippen door. We zitten op een paradijselijke uithoek van de wereld, verstoten van het wereldnieuws. Global Village my ass. Vier jaar studie in twee maanden tijd weggegooid en het doet me niets. Het voelt zelfs heerlijk.
Op school leerden we zo dicht mogelijk bij de brandhaard te komen. Maar van een afstandje is alles zo veel mooier. Zittend op het strand zien we de zon ondergaan. Genietend van haar laatste warme stralen op ons gezicht. Soms denk ik dat we niet de zon zien maar de rest van de wereld in vuur en vlam. En dan toosten we met een wijntje op haar ondergang.
Gisteren hadden we de angst en de luxe om voor het eerst in onze reis bang te zijn dat we niet meer kunnen moeten. Kunnen moeten; het in staat zijn aan verplichtingen te voldoen. Werk, school die zaken. We komen pas terug over twee maanden. In welke staat zullen we terugkeren? Zullen we ooit nog nuttig zijn voor onze omgeving? We hebben onze twijfels.
We zijn aangekomen in Kuala Lumpur. Qua naam de mooiste bestemming van onze reis. Het klinkt zo paradijselijk. Net als Papua New Guinea (of nog mooier Irian Jaya) of Shangri-La. Kuala Lumpur dus. De overstap van het overheersend boeddhistische Azie naar het overheersend Islamitische Azie. Wordt vervolgd…
Nou ja, wat lees ik nu allemaal, ik hoop toch dat jullie ook nog naar je thuisfront verlangen, en dat jullie toch zo flexibel zijn dat je ook weer zo gewend bent in ons koude kikkerlandje. En realiseren jullie je ook dat er brood op de plank zal moeten komen omdat we hier in Nederland inmiddels op het randje van een faillissement leven. Dus nu nog wel even flink genieten maar daarna……………….. is er werk aan de winkel!!!!!!!
Op mijn eigen manier, iets minder spectaculair dan die van jullie, ervaar ik ook het hogere grote goede van het ´niets moeten´. Eenzaam voel ik me echter niet….ik leef tussen al mijn bekende vrienden/familie/Amsterdammers/landgenoten…..en de tijd gaat hier inderdaad verdomde snel. Inmiddels al weer half november!
`Kredietcrisis´ is inmiddels al weer een achterhaald woord. Nu heerst vooral het debat over de omvang en gevolgen ervan. Een gelijkend debat heb ik tegenwoordig elke dag met mezelf, want ik heb mijn eigen kleine kredietcrisis. Ik was sowieso voor die goedkope frisbee gegaan!
Maar tegen jullie zeg ik vooral: geniet ervan en neem het ervan!
kus kristel
Hebben we iets geleerd op school?