Aapjes kijken december 10, 2008

We zijn eindelijk aangekomen in het land van de Orang-Oetans, sate, vulkanen en surfspots. We hebben er erg naar uitgekeken, mijn wandelend-sateetje en ik.  Onze eerste reisbestemming was meteen een lang gekoesterde droom voor ons beide. Op zoek in de jungle naar wilde en semi-wilde orang-oetans in Bukit Lawang.

Onze eerste uitdaging was om daadwerkelijk in dit plaatsje aan te komen. In Indonesie is het openbaar vervoer een vak apart. Ga duidelijk zichtbaar op de weg staan om een  bus, met een bordje met in  ienie-mienie letters jouw bestemming, te laten stoppen met hand- en voet- en schreeuwwerk.  Gelukkig is de lokale bevolking heel behulpzaam en binnen no-time sta je bovenstaande routine uit te voeren met 5 andere toekomstige buspassagiers.
In de bus hadden we al snel aanspraak met iemand die gids was in Bukit Lawang. Hij heeft ons wat tips gegeven over hostels, busprijzen en becak -(motor met zijspan, die niet gemaakt is voor hollandse billen (lees:te groot)) prijzen. Aangekomen in Bukit Lawang zijn we met deze meneer om een tafel gaan zitten om een junlge tocht te plannen. Helaas waren de prijzen wat gestegen, waardoor we moesten settlen met 1 dag in de junlge, in plaats van een 2-daagse trektocht (zie stukje: Help Robbert en Marieke de warme winter door).  We hebben het zo weten te regelen dat we extra vroeg konden beginnen, zodat de kans op het spotten van apen het grootst was.

Zeven uur ‘s morgens stonden we er klaar voor in onze apenpakkie’s. De trektocht begon door een rubberplantage, waar meneer gids veel over wist te vertellen. Daarna kwam de echte jungle. Het begin was zeer goed te doen. Ik had nauwelijks een zweetdruppeltje op me en mijn hoofd was nog verre van belanda goreng (lees: rood).

Het eerste wilde  beest dat we hoorden, maar nog niet zagen, was een hornbill. Dit is een soort toekan. Degene die wij ontdekten was wel 5 kilo en had een spanwijdte van ongeveer 4 meter. Vandaar dat we hem eerst hoorden. Het geluid van een vliegende, enorme hornbill deed ons denken aan Jurassic Park (pterodactylus). Echt een waanzinnig geluid. We moesten half in de bosjes sluipen om hem ook daadwerkelijk te zien. Heel erg mooi.

De twee gidsen waarmee we waren, maakten constant apen-geluiden om de semi-wilde apen te lokken. Helaas lieten ze een beetje op zich wachten, waardoor ik een angstig voorgevoel kreeg. Opeens zei onze gids dat we achter hem aan moesten komen. Hij stond niet meer op het jungle-pad, maar was de bosjes ingetrokken. Takken werden met messen voor ons weggeslagen en een enorme berg moest door ons overwonnen worden. Het ging ook op zo’n hoog tempo dat ik op een gegeven moment met verstand op nul als een aap aan alle takken hing om maar omhoog te komen. Toen stonden we opeens met z’n allen stil. We keken omhoog en stonden oog-in-oog met een orang-oetan, genaamd Suma. Alle orang-oetans hebben namen, zodat de rangers ze kunnen herkennen en ze beter in de gaten kunnen houden. We hebben hele mooie foto’s gemaakt van Suma, maar helaas kunnen we ze niet op internet zetten (wil je ze toch zien, zie: Help Robbert en Marieke de warme winter door).

Robbert en ik stonden heel dichtbij, totdat Suma opeens besloot om over onze hoofden heen te slingeren (Robbert beweert zelfs dat hij z’n haren voelden wapperen). Zoals je je kunt voorstellen, waar we totaal verbaasd, gelukkig en blij. Totdat onze gids opeens zei: RUN!! We wisten niet precies wat er aan de hand was, dus begonnnen we maar wat naar achteren te lopen. De gids stond daarna naast ons en zei nog een keer: RUN!! Dus we volgden hem maar op hoog tempo via een ander weg naar beneden. Half rennend en vallend bereikten we een riviertje, die we moesten oversteken. Nog buiten adem keken we op veilige afstand naar Suma, die ons gevolgd was. Wat blijkt, we moeten niet te dichtbij komen, anders kunnen ze onze tas stelen. De apen worden wel eens gevoerd door toeristen, wat heel slecht is, en ze weten dat er voedsel zit in de tassen. Ook mogen we hen niet aanraken, omdat we ziektes kunnen overbrengen en ze bang moeten zijn voor mensen.

We hebben in totaal vijf verschillende orang-oetans gezien, waaronder een baby’tje. De moeder was alleen heel aggresief, dus moesten we weer rennen. We hebben ook nog andere aapjes gezien, waaronder makaaks.

Kortom, een onvergetelijk avontuur.